Smaakstof: 4 x 25 tips over wijn en spijs

In een handzaam en mooi vormgegeven boekje presenteren Huib Edixhoven en Evelijn van Heuven, eigenaren van wijnwebwinkel Vindict, honderd wetenswaardigheden over het combineren van wijn en eten. Tenminste, dat zeggen de omslag en de titel van het vandaag verschenen boekje. Ik citeer: ‘Smaakstof brengt je in 4 x 25 tips alles wat je wilt weten over wijn en het combineren van wijn met gerechten. Zo stuw je in een handomdraai de smaakbeleving naar hemelse hoogten.’ De inhoud is echter toch iets anders. De helft van de tips gaat inderdaad over het combineren van wijnen en gerechten en de andere helft is van veel algemener aard; die behandelt het wijnmaakproces (de eerste 25 stuks) en diverse druivenrassen (de tweede 25 tips).

Dat neemt niet weg dat het boekje, dat opvalt door de fraaie fotografie en de heldere, frisse vormgeving, voor de beginnende wijnliefhebber veel wetenswaardigs oplevert.

 

 

[Lees meer...]

Tussen de druiven: verslag van een jaar in McLaren Vale

Geef maar toe, we dromen er allemaal wel eens van. Tenminste, alle wijnliefhebbers dan. Een eigen wijngaardje, zelf wijnmaken, het goede leven, dagelijks buiten onder een stralende hemel aan de slag in de natuur. ‘s Avonds vrolijk lachend op je terras met vrienden en een eigen fles wijn. Tja… nou, ik niet hoor. Ik heb één keer wijn gemaakt, van een paar kilo riesling uit eigen tuin. Nooit meer! Wat een gedoe. En dat idyllische plaatje, over zon, terras en vrienden, dat klopt ook voor geen meter in 90% van de tijd. Het is keihard werken in die wijngaarden!

Toch blijven er ieder jaar mensen die die droom waarmaken. Zo ook journaliste Remke de Lange. Ze trok met man en kind een jaar lang naar Australië, om er vier seizoenen lang te ervaren hoe het nu echt toegaat op een wijnbedrijf. En zij schreef er een boek over, Tussen de druiven, dat vandaag verschijnt. Samen met het boek presenteert zij ook haar Eigen Wijn, Rem’s Row 2010, een ‘zonnige Aussie Shiraz van de druiven op één rij in het veld’.

Dat huis, dat is Gemtree Winery, een relatief klein familiebedrijf in McLaren Vale, één van de beroemde Australische wijngebieden, gelegen ten zuiden van Adelaide. De Lange en haar gezin betrekken een huisje waar normaal gesproken de plukkers tijdens de oogst huizen, en maken er van najaar 2009 tot najaar 2010 mee wat er in het dorp McLaren Flat gebeurt. Zoonlief gaat naar school, manlief schrijft en De Lange gaat aan de slag in de wijngaarden en kelders van Gemtree. Zij werkt in de wijngaarden, tussen kangoeroes en een enkele koalabeer, tussen eucalyptusbomen en duizendpoten. Daarnaast reist ze heel wat rond, spreekt met naburige wijnboeren en leert het land en de Australische wijnindustrie van binnenuit kennen. Last but not least maakt ze met hulp van Mike Brown haar Eigen Wijn; Mike is schoonzoon van Gemtree eigenaar Paul Buttery en de wijnmaker van het bedrijf.

[Lees meer...]

Druiven en Droesem: een reisboek over Griekse wijn

Een leesbaar boek schrijven over Griekenland en daarin veel aandacht besteden aan de wijnen van het land, zonder het een boek voor wijnfanatici te maken: dat is geen geringe onderneming. Journaliste Frederiek Lommen slaagde er echter in. Zij schreef een boeiend en persoonlijk reisboek, waarin Griekse wijnen, wijngaarden en wijnmakers een belangrijke plaats innemen. Dat maakt het boek geen wijnboek, maar wel een boek over geschiedenis, cultuur en natuur van een bijzonder land, waarin de wijnstok een belangrijke plaats inneemt. En dat kan ook niet anders, want vanuit Griekenland verspreidde de vitis vinifera zich over Europa. Zonder de inspanningen van Griekse kolonisten nog voor het begin van onze jaartelling zouden bijvoorbeeld de Fransen geen wijnbouw kennen. Wijn en wijnbouw zijn onlosmakelijk met de Griekse geschiedenis en cultuur verbonden, en Lommen beschrijft dat op smakelijke wijze. Mijn  treinreizen waren de afgelopen weken een stuk zonniger dan de Nederlandse winter mogelijk maakte!

Om nog even op dat reisboek terug te komen: Lommen heeft veel moderne én oudere (reis)literatuur over Griekenland gelezen. Een van haar favoriete auteurs is Patrick Leigh Fermor, auteur van bijvoorbeeld Travels in Northern Greece. Zonder nog het nawoord te hebben gelezen, begon ik halverwege het boek te vermoeden dat zij met dit boek een van die grote reisliteratuur-auteurs heeft willen benaderen. En inderdaad: Patrick Leigh Fermor wordt genoemd als grote inspiratiebron. Waarmee Lommen dus veel meer een reisboek heeft willen schrijven dan een wijnboek.

[Lees meer...]

Boekentip: De Wijngek, verhalen door Hans Melissen

Hij heeft er al een aantal op zijn naam staan, maar dit was de eerste waar ik mee kennismaakte: Hans Melissen publiceerde vorig najaar een nieuwe verhalenbundel rondom wijn, getiteld De Wijngek.

Melissen is scenarioschrijver en regisseur van vele televisieprogramma’s. Hij werkte samen met gerenomeerde regisseurs als Bert Haanstra, Fons Rademakers, Joris Ivens, Franz Weiss, Rimko Haanstra en Ben Sombogaart. En: hij schreef niet alleen televisiedrama, toneel en musicals, maar ook boeken over wijn. En die boeken over wijn, dat zijn Château Poeha, Vloeibare Liefde, Verhalen Met Een Slok Op, Wijnen Met Een Lange Neus, Kom, Vul De Glazen (gedichten),  Fransen Kunnen Niet Koken & Hebben Geen Verstand Van Wijn en Het Festijn Van Kaas & Wijn. Van Het Festijn van Kaas & Wijn, een boek je over de lastige combinaties van kaas en wijn, met praktische tips, heb ik enorm genoten. Recent heb ik het nog geraadpleegd voor een lesje wijn-spijs.

[Lees meer...]

Boekbespreking: Wie laat ons omfietsen naar de Hema?

Mijn ervaringen met wijn van de Hema zijn niet heel erg uitgebreid, maar wel erg belangrijk! Als student zat ik een jaar of twee achter de kassa van de Hema en vulde ik vakken bij de cosmetica-afdeling. Op een goed moment werd het personeel vanwege een of ander jubileum uitgenodigd naar een wijnproeverij in het filiaal te komen, op een vrijdagavond. Uiteraard ging ik daar op af, dat leek me wel wat. Van wijn had ik de ballen verstand, ik wist dat er rood en wit was, en met Oud en Nieuw dronk je bubbels. In Frankrijk kochten mijn ouders wel eens wat flessen, en tijdens mijn nog jongere jaren in Brussel mochten wij kinderen altijd wel meeproeven van de wijn die in het weekend op tafel kwam. Dat was het wel zo’n beetje. Maar de belangstelling groeide, en op de studenteneenheid ging er ook wel eens wat open.

Dus Nico en ik togen naar de proeverij aan de Oudegracht. De wijninkoper van toen hield een praatje en de aanwezigen mochten proeven van – zo herinner ik me – fors wat nieuwwereldse wijnen, vooral uit Australië. Het etiket van het vogeltje op een fles Riesling (van Hardy’s, dat weet ik nog wel) staat me nog levendig bij. Van Hardy’s was er ook rood, maar wat precies weet ik niet meer. Die Riesling hebben we daarna nog vaak gedronken, tot de wijnwereld zich wat meer voor ons ging openen. Voor mij geldt deze proeverij als het begin van de, inmiddels tot immense proporties uitgegroeide, wijnhobby. Met Hemawijn heb ik later niet veel meer gedaan. Ik kocht wel eens de Les Douze, uit Fitou, en voor de WijnWebWinkelgids (verschenen in 2010) proefde ik een aantal prima wijnen. Onder andere de cava Copa Sabia, die nu weer in grote hoeveelheden in de filialen staat, vond ik helemaal niet verkeerd.

Geweldig leuk vond ik het dus om afgelopen week mijn treinreizen te vullen met de anekdotische herinneringen van een wat recentere inkoopster van de Hema, Cisca Breedijk. In 35 korte verhalen legt Cisca de zeven jaar vast dat zij wijn mocht inslaan voor de schappen van de Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij. Ooit begon zij met inkopen van chocoladeletters, maar na een jaartje of vijf mocht zij de wijn gaan doen. En dat terwijl ze helemaal niets van wijn wist. Dat laatste was snel verholpen met wat cursussen en veel proeven, gelukkig, en Cisca kreeg de smaak van het vak al snel te pakken.

[Lees meer...]

Het Kater Kookboek

Strikt genomen heeft het natuurlijk eigenlijk niet echt met wijndrinkers te maken, toch, een kater? Wijndrinkers zijn beschaafde mensen, over het algemeen, die krijgen geen kater….. Hmm, ach, tja, eh….. Nou vooruit, in het geval dat mijn lezers toch een kater hebben, kan ik een leuk boekje aanbevelen, om er weer snel bovenop te komen. Milton Crawford, hobbykok, schrijver en nog wat ambachten, stelde een boekje samen met recepten voor de morning after, Het Kater Kookboek.

[Lees meer...]

125 jaar Van Wageningen en de Lange

Het is altijd weer een bijna surreële ervaring: een proeverij of feestje meemaken bij de Utrechtse wijnhandel Van Wageningen en de Lange. Afdalen langs de werftrap vanuit het drukke winkelgebied langs de Oudegracht, en dan naar binnengaan in eeuwenoude kelders waar kaarslicht, oude rekken met wijnflessen en vaten de sfeer bepalen: een compleet andere wereld! Een wereld waar supermarktwijnen en wijnwebwinkels geen plaats hebben, waar je je terugwaant in de tijd dat de notaris, meneer de baron of de pastoor een fles Bordeaux uit de kelder haalde voor bij het zondagse diner. Een wereld dus die eigenlijk niet meer bestaat in het gewone dagelijkse leven, maar die, zoals een bekende wijnschrijver over de firma schreef, betrouwbaarheid uitstraalt, en daarom zijn aantrekkingskracht behoudt, juist ook voor jonge wijndrinkers.

[Lees meer...]

Hugh Johnsons Wijngids 2012

wijngids 2012Vorige week, op de proeverij van Oostenrijkse wijnen in Noordwijk, proefden we een fraaie blend van pinot noir en saint laurent. Toen schoot mij een passage te binnen uit de nieuwe editie van Hugh Johnsons Wijngids, die ik kort ervoor doorgenomen had. Johnson schrijft dat hij de vierde cirkel van de hel (in Dante’s Inferno) wil reserveren voor wijnmakers die blends maken met riesling of pinot noir. Ik hoop dat hij het als grapje bedoelde, want waarom zouden er geen getalenteerde wijnmakers zijn die een boeiende, artistieke blend kunnen met pinot noir? Wat maakt die druif in dat opzicht anders dan bijvoorbeeld merlot? Laten we het erop houden dat Hugh Johnson een erudiet wijnschrijver is, maar ook typisch Engelse old school.

Voor het laatst besprak ik zijn wijngids in januari 2009. Het is naar mijn mening niet nodig om dit boek jaarlijks te recenseren, omdat de verschillen tussen opeenvolgende jaargangen doorgaans niet schokkend zijn. Toch is het goed eens in de paar jaar de aandacht te vestigen op dit boek, omdat we het in huize Wijnkronieken zien als een van de meest bruikbare en handzame naslagwerken in wijnland. Als ik drastisch zou moeten snoeien in de verzameling wijnboeken, zou ik in ieder geval deze twee boeken overhouden: de nieuwste editie van deze Wijngids en de Wijnatlas van (opnieuw) Hugh Johnson en Jancis Robinson.

[Lees meer...]

Piemonte naar ieders smaak

Helaas, ik heb het gebied nog niet bezocht, maar dankzij een boek heb ik wel een prachtig beeld gekregen. En een reisje ernaartoe staat hoger op mijn lijstje dan ooit: Piemonte! De Belg Gido van Imschoot, voorzitter van de Vereniging Vlaamse Sommeliers, schreef een leesbaar en vlot boek over één van de bekendste en boeiendste wijngebieden van Italië. Samen met fotograaf Andrew Verschetze laat hij je in Piemonte naar ieders smaak kennis maken met dit fascinerende gebied, dat iedere wijnliefhebber eigenlijk moet aanspreken. De streek aan de voet van de Alpen heeft namelijk alles: cultuur, natuur, een diversiteit aan wijnen én beroemde gastronomie. Wat wil je nou nog meer?

[Lees meer...]

Handboek voor de Bourgogneliefhebber: Chalonnais en Mâconnais

Van handzame reisgidsjes kunnen er nooit genoeg zijn, zeker niet over wijngebieden. Gelukkig wordt voor de Bourgogne in die behoefte voorzien: Gert Crum publiceerde deze zomer deel 2 van zijn Handboek voor de Bourgogneliefhebber, waarin de Chalonnais en de Mâconnais aan de beurt zijn. (Het eerste deel was gewijd aan de Côte d’Or.)

In deel 2 komen de minder bekende Bourgogne-gebieden aan bod. Chablis bijvoorbeeld, hoewel je kunt betwijfelen of dat minder bekend is. Het ligt echter wat verder weg van het hart van de Bourgogne, en wordt niet altijd als onderdeel daarvan gezien. Daarnaast zijn vooral de Chalonnais en Mâconnais onderwerp van Crum’s beschrijvingen. Hier haal je meestal uitstekende wijnen, voor betaalbare prijzen. Landschappelijk gezien zijn deze gebieden wat mij betreft bovendien boeiender: er is meer relief, bos en akkerland wisselen elkaar af, en er loopt zelfs een heus kanaal door de Chalonnais, richting Beaune, met sluisjes en bijbehorende bootjes. Regionale cultuur en gastronomie zijn ruim aanwezig, evenals mooie stadjes, dorpjes, kastelen en kloosters. Het beroemde Cluny ligt in deze streek!

[Lees meer...]