Espumantes: kennismaking met Portugese bubbels

Bestaat er een land waar ze geen mousserende wijnen maken? Volgens mij inmiddels niet meer. Overal produceren ze anno 2012 wel wijnen met belletjes, van Nederland tot Brazilië en van Californië tot Australië. In Tsjechië dronk ik Boheemse Sekt, in Italië Franciacorta. In Tasmanië maken ze indrukwekkende bruts, in Engeland zijn de sparklings al te vergelijken met champagnes (zeggen sommigen). België staat bekend om zijn schuimwijnen, en ik ben dol op cava, de Spaanse variant van al dat bruisends. Enkele weken geleden kwam ik zelfs in contact met twee Nederlanders die Portugese bubbels, espumantes, importeren. Dat brengt mij gelijk bij het volgende: zijn er nog wel wijnen NIET verkrijgbaar in Nederland (met uitzondering misschien van Boliviaanse?). De diversiteit aan wijnen is dankzij kleine importeurs in Nederland inmiddels zo gegroeid, dat ik zelfs aan Chinese bubbels en Japanse koshu weet te komen. Een verheugende ontwikkeling, maar het blijft natuurlijk wel zaak scherp te blijven. Is het ook allemaal drinkbaar en de moeite waard wat er naar ons land komt?

Voor de Portugese bubbels kan ik dat positief beantwoorden. Ik proefde van het jonge bedrijf Espumantes drie mousserende wijnen en was over allemaal prima te spreken. Espumantes werd opgericht door Anja Wouters en Eric Fleuren. Hun verhaal is er één dat ik al vaak gehoord heb, zeker in de voorbereiding voor de Rainbow Wijngids. Maar het blijft leuk met mensen over hun passie te praten én de uitgezochte wijnen te beoordelen.

[Lees meer...]

Geproefd: Cava Elisabet Brut Gran Reserva 2005, Àngel Gustá

Vervelend, als je zo weinig over een wijnbedrijf op internet kunt vinden als over Bodegues Gustà. Ik ben al zo gewend aan websites vol achtergrondinformatie dat het stoort als ik die niet tref. De makers van de energieke en uitstekende cava die ik recent proefde hebben wel een twitteraccount (@Gourmet_cava) en een blog, maar erg veel wijzer word je daar niet over de Elisabet Brut Gran Reserva 2005 van Àngel Gustà die ik van CasaCava meekreeg.

Het enige dat ik op het blog te weten kom, is dat Bodega Gustà samenwerkt met Bodega Gomà, en dat ze in Sant Sadurni d’Anoia zitten, de cavahoofdstad van Spanje.
In een Spaans online magazine vind ik nog een interview met eigenaar Àngel Gustà, waaruit ik opmaak dat de samenwerking zeer recent is en diverse cava’s pas op de markt zijn, dat Elisabet de naam van zijn vrouw is, en dat hij heel bewust het percentage chardonnay heeft toegevoegd, voor een ‘unieke kwaliteit’. Maar ja, die vertaling is van Google Translate; mijn Spaans laat helaas te wensen over….

[Lees meer...]

Toosten met Franciacorta?

Wijnen van Fratelli Berlucchi geproefd

Oké, kom maar op: wie schenkt er komende zaterdag een andere bubbel dan Champagne? Hoor ik daar Crémant? Cava? Prosecco misschien zelfs? Vast, en ik geloof jullie onmiddellijk! Maar er zullen maar weinig mensen ‘Spumante’ roepen, en al helemaal niemand ‘Franciacorta’. Als Nederlanders al Italiaanse bubbels kennen, is het ‘Prosecco’ of  ‘Asti’. Helemaal vreemd is dat niet: mousserende wijnen uit Asti zijn al zo’n 150 jaar op de markt, en ook Prosecco stamt uit het eind van de 19e eeuw. Veel jonger is Franciacorta, en bovendien spreek je dan ook over heel wat anders dan Prosecco of Spumante uit Asti! Pas in 1961 kwam de eerste mousserende wijn uit het wijngebied Franciacorta, gelegen ten noordwesten van Brescia, op de markt. Grote voorbeeld was niet zozeer Asti in Piedmonte of de heuvels van Valdobiaddene en Conegliano, waar Prosecco vandaan komt, maar Champagne. Een Franciacorta is gemaakt van (bijna) dezelfde druiven als een Champagne (chardonnay, pinot noir en pinot blanc), via dezelfde methode (door middel van tweede gisting in de fles) en moet bovendien aan even strenge eisen voldoen. Het aantal maanden dat een Franciacorta moet rijpen op fles is zelfs langer dan bij Champagne! Bewust wordt een zelfde smaakprofiel en kwaliteit nagestreefd als voor de Franse bubbel, wat tot gevolg heeft dezelfde prijzen en, in ieder geval binnen Italië, dezelfde status. Ook in Nederland betaal je voor een goede fles Franciacorta vergelijkbare prijzen als voor Champagnes van minder bekende (maar daarom niet minder goede) huizen. Probleem is echter dat er erg weinig Franciacorta is: de totale productie bedraagt maar 10 miljoen flessen per jaar, tegen 300 miljoen in de Champagne. En die 10 miljoen drinken de Italianen bovendien graag zelf op.

[Lees meer...]

Kennismaking met Franciacorta

Hoewel er dit jaar op de kop af 50 jaar mousserende wijnen worden gemaakt, is het gebied Franciacorta, noordoostelijk van de stad Brescia in de provincie Lombardia, Noord-Italië, bij de gewone wijnliefhebber in Nederland niet echt bekend. Aan de kwaliteit van de wijnen ligt het niet, die is uitstekend! En er zijn zelfs diverse uitstekende Franciacorta’s te krijgen in Nederland. Het bekendste huis hier is waarschijnlijk Ca’del Bosco, maar er zijn nog meer dan 100 andere!

Een beetje marketing van dit gebied kan dus zeker geen kwaad, en dat heeft het consortium van de streek nu begrepen. Zij nodigden de European Wine Bloggers Conference uit hier hun vierde bijeenkomst te houden, en wisten er een geslaagde promotie-happening voor het gebied, de wijnen en de producenten van te maken.

[Lees meer...]

Voorbereiding op Franciacorta

Nog een paar dagen, en dan ga ik mij weer onderdompelen in internationale wijncontacten. 216 wijnbloggers komen van 13 tot 16 oktober samen in Brescia, Italië, en zijn te gast van het Consortium voor de wijnen van Franciacorta. Samen zullen we wijn proeven, workshops volgen en internationaal vermaarde sprekers aanhoren. George Taber komt, de auteur van The Paris Judgement, en Paolo Casalis, bekend van diverse video’s over Italiaanse wijngebieden. Vele andere bekende en minder bekende wijnpersoonlijkheden zullen aanwezig zijn. Over deze European Wine Bloggers Conference lees je meer de komende paar weken op Wijnkronieken en Wijn.blog.

Gastheer van de conferentie is zoals gezegd de wijnregio Franciacorta, gelegen tussen het Gardameer en het meer van Iseo, met als uiterste oostgrens de stad Brescia. Het gebied is vooral bekend door de mousserende wijnen van zeer hoge kwaliteit. In het gebied spreken ze van ‘een franciacorta’, net zoals je van ‘een champagne’ spreekt. Het over ‘spumante’  hebben in Franciacorta is als vloeken in de kerk! Voor de Italianen is een franciacorta per definitie een mousserende wijn van hoge kwaliteit, gemaakt volgens dezelfde methode als champagne; met een tweede gisting op de fles dus! Zelfs de druiven komen overeen: in Franciacorta worden chardonnay, pinot blanc en pinot noir gebruikt voor de bubbels.

[Lees meer...]

Ook Bordeaux: bubbels aan de Gironde!

Nou is het zo’n bekend wijngebied, waar je veel over gelezen hebt, dat in het middelpunt van de wijnbelangstelling staat en wereldberoemde wijnen produceert, en dan nog weet het je te verrassen met iets wat je absoluut niet wist! Daar komt het…. wie wist er dat in de regio Bordeaux ook mousserende wijnen gemaakt werden? Ik niet in ieder geval. Maar sinds 1990 is er een heuse appellation voor Crémant de Bordeaux, met alle strenge regels die daarbij horen! Er zijn slechts een handvol producenten… o nee, sorry, dat mag ik niet zeggen van eigenaar van huis waar we op bezoek waren. Monsieur Brèque tikte ons op de vingers: “pas de producteurs, mais elaborateurs de crémant de Bordeaux”.

[Lees meer...]

Naumburger Wein & Sekt Manufaktur

Het verhaal van Naumburger Wein & Sekt Manufaktur in het wijngebied Saale-Unstrut is er één van toevalligheden die  samen een sappig en boeiend verhaal vormen.

Na de val van de muur was er in voormalig Oost-Duitsland ineens weer van alles mogelijk. Net als vele anderen bezat Andreas Kirsch een piepkleine hoeveelheid wijnstokken, waar hij samen met een vriend, Hartmut Duchrow, wijn van maakte. En ook drinkbare wijn, want Duchrow was keldermeester bij het Landesweingut in Bad Kösen. Andreas wilde wel verder met die wijn. Op een wandeling langs de Saale, bij het gehucht Henne in de zogenaamde Blütengrund, trof Andreas echter een prachtig zandstenen gebouw uit de 19e eeuw, waar hij ook graag mee aan de slag ging. Hij wilde er een logies- en eetgelegenheid van maken. De ligging was perfect, vlakbij een brug over de rivier en pal aan de oever van de Saale.

[Lees meer...]

Bubbels van Welschriesling

Lijkt het maar zo, of komen er steeds meer mousserende wijnen van steeds nieuwe druivenrassen? Had je vroeger alleen pinot noir, chardonnay en pinot meunier voor champagne, of cava met zijn macabeo, parellada en xarello, nu lijkt er van ieder druivenras wel iets mousserends gemaakt te worden. En met succes, moet ik zeggen. Sekts van riesling en silvaner, niet te versmaden. Of zelfs een rosé bubbel van regent, ook niet verkeerd. In de kast staat nog een Gemischter Satz met bubbels, voor een artikel over Gemischter Satz.

[Lees meer...]

Biologische champagne en Italiaanse bubbels

Hoe meer evenementen rondom wijn ik bezoek, hoe leuker ik het vind om de kleine(re) importeurs te treffen, degenen met passie, die je zelf te woord staan en met enthousiasme over hun wijnen vertellen. Of die een masterclass organiseren met de maker van de wijn.
Vandaag vraag ik aandacht voor twee recente voorbeelden van dergelijke ontmoetingen: op het Haarlemse Fabulous Food Festival organiseerden Agoston & Krieger van Organic Champagne een masterclass rondom de biologische champagnes van wijnmaker Franck Pascal. En in Groesbeek, op de Nederlandse Wijnfeesten, ontmoette ik de eigenaren van Vini del Mondo.

 

[Lees meer...]

Castillo Perelada, cava en Dalí


In mijn serie over cava heb ik de grote jongens nog altijd niet behandeld: Freixenet en Codorniú. Een bezoekje én een blogje moet er nog een keer van komen, dat beloof ik. Een andere grote cava-jongen, ook al heel wat decennia actief, is Castillo Perelada. Het huis produceert zo’n 6 miljoen flessen per jaar. De hoofdvestiging van het cava- en wijnhuis ligt niet vlakbij Barcelona, maar veel noordelijker, in Empordá, bij Figueres en de Costa Brava, waar de kunstenaar Salvador Dalí een huis (huizen) en een museum had (en heeft). Dalí was dol op de rosé cava van Castillo Perelada en liet zich er diverse malen mee fotograferen. Gasten die Dali bezochten in zijn huis in Port Lligat werden begroet met een glas Castilla Perelada Rosado.

Middeleeuws kasteel
Het wijnhuis Castillo Perelada is gevestigd in een middeleeuwse kasteel in het stadje Perelada, waar in de 14e eeuw de Karmelieten leefden. De wijntraditie van het kasteel gaat eveneens terug tot die tijd, en zelfs wel verder. Maar de geschiedenis van het huis Castillo Perelada begint in 1923, toen Miquel Mateu de gebouwen kocht. Zijn doel was de wijntraditie nieuw leven in te blazen; al snel werd er ook cava gemaakt, in die tijd razend populair in Europa.

Ook in Perelada ben ik nog niet op bezoek geweest, maar Castillo Perelada-wijnen zijn in Nederland goed verkrijgbaar, onder andere via www.spanjewijn.nl en Noordman Wijnimport. Op het cava-event op 16 juni in het Kurhaus proefde ik diverse cava’s van Castillo Peralada, bij een stand van Noordman Wijnimport. Dé kans om nu eindelijk eens die beroemde cava van Dalí te proeven.

Cava line-up
Een 21ste-eeuwse versie van Dalí’s cava rosé stond koud in het Kurhaus: Castillo Perelada Brut Rosado, van 60% trepat, 20% monastrell en 20% pinot noir. Een stevige droge cava, fruitig en gemaakt op zijn kleur, die in het glas wel even nodig heeft om los te komen. Aroma’s van kersen en rood fruit, stevige bubbels (prijs bij Noordman € 11,20; de rosé wordt ook beschreven in mijn Wijnwebwinkelgids, verschijnt november 2010).

Een uitstekende, gerijpte cava was ook de Gran Claustro Brut Nature 2006, met tonen van drop en laurier, waaraan je bleef ruiken. Gebruikte druivenrassen zijn chardonnay (50%), xarello(30%) en parellada (20%) (prijs bij Noordman circa € 20,- / € 25,-). De naam is afkomstig van de plaats waar de cava rijpt: in de kelders van het oude kasteel, waar ook de Karmelieten hun wijnen bewaarden.

Een derde cava was de Brut Nature Cuvée Especial 2007 (prijs onbekend): parellada, macabeo en chardonnay. Lekker droog, notige aroma’s, zuiver en fris, wordt alleen gemaakt in goede jaren.

Ik eindig met de minste van de vier geproefde cava’s, de Brut Reserva, van macabeo, xarello en parellada. Een echte instapcava; goed gemaakt, prettig, maar niet heel spannend, een beetje commercieel zelfs (prijs € 10,50).

Bovenste foto: Standbeeld van Dalí aan de boulevard van Cadaques, vlakbij zijn huis in Port Lligat.

.