Vinos de Altura: Boliviaanse wijn in Nederland

Op de recent gehouden wijnbeurs Wine Professional (9-11 januari) was een serie wel zeer bijzondere wijnen te proeven: wijnen uit Bolivia. Voor het eerst in de geschiedenis presenteerden Boliviaanse wijnhuizen zich op een Europese wijnbeurs.

Gedurende alle dagen van Wine Professional was een tafel met Boliviaanse wijnen aanwezig en op dinsdag 10 januari gaf wijnconsultant Cees van Casteren een presentatie, samen met Luis Pablo Granier, de wijnmaker van een van de producenten, Campos de Solana. Van Casteren, die de Boliviaanse wijngebieden al meerdere keren bezocht, ging ondermeer in op de klimatologische omstandigheden, de wijnvalleien en de belangrijkste producenten van het gebied. Helaas kon ik de presentatie niet bijwonen, maar ik proefde wel de wijnen en bekeek een video over het land. Vanuit die ervaringen wil ik hier toch melding maken van deze bijzondere wijnen, die bovendien uitstekend smaakten!

[Lees meer...]

Wijnfontein in de schaduw van de San Marco

Het heeft zijn voordelen, voor een Brabantse instelling werken: vandaag was ik lekker vrij, terwijl veel van mijn collega’s zich hebben gestort in de laatste uren van het Oeteldonkse carnaval. Ook in Venetië zit het carnaval er vanavond op, en sluit de wijnfontein waar ik gisteren over berichtte op Wijn.blog. Die wijnfontein stond op het San Marcoplein, dit jaar voor de tweede keer. Hij werd ontworpen door de hoofdvormgever van de beroemde La Scala in Milaan, Angelo Lodi.

[Lees meer...]

Vinho verde officiële wijn van culturele hoofdstad Guimarães

Vinho verde, de frisse wijn uit het noorden van Portugal, is verkozen tot officiële wijn van Guimarães, één van de tweede Culturele Hoofdsteden van Europa dit jaar. (De andere is Maribor in Slovenië.)

De Portugese stad Guimarães ligt ten noorden van de rivier de Douro en ten zuiden van de stad Braga, midden in het vinho verde-gebied.

[Lees meer...]

Oude wijn in nieuwe zakken: muscadet herontdekt

Muscadet: lichtkleurige , enigszins prikkelende wijn, afkomstig van de benedenloop van de Loire, uit de omgeving van Nantes (Frankrijk) – Wina Born, Koken met wijn 1967

De muscadet wordt door niemand als een echt grote wijn bestempeld, maar dat voorkomt niet dat hij een van de meest geliefde kleine wijnen van Frankrijk is – Hugh Johnson en Arne Krüger, Standaard Wijnboek, 1972

Muscadet sur Lie 1972 De kleur heeft een leuke groenzweem, en het bouquet vond ik mooi. Kwa karakter is deze Muscadet niet al te schraal, ondanks het zonarme jaar  – Hubrecht Duijker, 500 Betaalbare wijnen, 1974

Muscadet AOC – Beendroge, licht gecorseerde wijnen die bijna zonder uitzondering op hun best gewoontjes zijn en vaak balans missen. Niet één primaire muscadet heeft de laatste jaren indruk op me gemaakt – Tom Stevenson, De meest complete wijnencyclopedie, 2005

Leve de muscadet dus. Zolang het goede is. En goede muscadet kan dus oud worden. Het is zeldzaam, maar ze hebben er hier zelfs een werkwoord voor: meursaulter. De strakke, kurkdroge muscadet krijgt met het verglijden van de jaren de diepdonkere gouden kleur, de zachte rijpe rijkdom van grootse Bourgogne – Nicolaas Klei, Tot op de bodem, 2005

Vijf uitspraken over muscadet, over een periode van 45 jaar. De oordelen wisselen nog al, en dat is één van de leuke dingen van wijn. Want met wijn is het opletten geblazen. Je denkt dat je de wijnwereld een beetje kent, maar voor je het weet zijn er ontwikkelingen waar je even geen acht op had geslagen. Zoiets is al weer een poosje aan de benedenloop van de Loire aan de hand, in de streek tussen Angers en Nantes, dichtbij de Atlantische kust. Daar liggen namelijk de wijngaarden van de muscadet, een wijn die de meeste mensen snel zullen associëren met licht, zuur en inderdaad wat schraal, zoals Hubrecht Duijker schreef.

[Lees meer...]

Espumantes: kennismaking met Portugese bubbels

Bestaat er een land waar ze geen mousserende wijnen maken? Volgens mij inmiddels niet meer. Overal produceren ze anno 2012 wel wijnen met belletjes, van Nederland tot Brazilië en van Californië tot Australië. In Tsjechië dronk ik Boheemse Sekt, in Italië Franciacorta. In Tasmanië maken ze indrukwekkende bruts, in Engeland zijn de sparklings al te vergelijken met champagnes (zeggen sommigen). België staat bekend om zijn schuimwijnen, en ik ben dol op cava, de Spaanse variant van al dat bruisends. Enkele weken geleden kwam ik zelfs in contact met twee Nederlanders die Portugese bubbels, espumantes, importeren. Dat brengt mij gelijk bij het volgende: zijn er nog wel wijnen NIET verkrijgbaar in Nederland (met uitzondering misschien van Boliviaanse?). De diversiteit aan wijnen is dankzij kleine importeurs in Nederland inmiddels zo gegroeid, dat ik zelfs aan Chinese bubbels en Japanse koshu weet te komen. Een verheugende ontwikkeling, maar het blijft natuurlijk wel zaak scherp te blijven. Is het ook allemaal drinkbaar en de moeite waard wat er naar ons land komt?

Voor de Portugese bubbels kan ik dat positief beantwoorden. Ik proefde van het jonge bedrijf Espumantes drie mousserende wijnen en was over allemaal prima te spreken. Espumantes werd opgericht door Anja Wouters en Eric Fleuren. Hun verhaal is er één dat ik al vaak gehoord heb, zeker in de voorbereiding voor de Rainbow Wijngids. Maar het blijft leuk met mensen over hun passie te praten én de uitgezochte wijnen te beoordelen.

[Lees meer...]

Winterwerk 2012 op Domaine de la Monette

Roelof en Marlon timmeren stevig aan de weg in het Franse Mercurey. In één van de beroemdste wijngebieden ter wereld kochten zij een huis en wijngaarden. Zij volgden een wijnopleiding en maken er alweer een aantal jaren wijn. En het gaat goed! Roelof kocht onlangs wat hectare wijngaard bij, om witte Mercurey – Chardonnay natuurlijk – te kunnen gaan maken. In de reeks verslagen van Domaine de la Monette een nieuwe aflevering, over de recente ontwikkelingen. Eerdere afleveringen tref je hier.

Wijngaard
Winter? Tot begin december stonden we elke middag in trui, soms zelfs in T-shirt, in de wijngaard. Een jas kwam er niet aan te pas. Dat is nu wel even anders: in Bourgogne zijn de winters minstens zo koud als in Nederland, en ‘s ochtends vroeg bij -8° de wijngaard in is wel even slikken. Gelukkig hebben we daar een bijpassend werkje voor: de sarmentage. Dat houdt in: het lostrekken van het snoeihout (druiven zetten zich vast in de geleidedraden) en ter plekke verbranden in de broulotte. Een opengeknipte oliedrum op een kruiwagen, die je achter je aan trekt door de rijen heen. Of voor je uit duwt; maakt weinig uit, de wind draait altijd halverwege de rij, aan het eind van de dag ben je volledig ‘gerookt’.

[Lees meer...]

Geproefd: Cava Elisabet Brut Gran Reserva 2005, Àngel Gustá

Vervelend, als je zo weinig over een wijnbedrijf op internet kunt vinden als over Bodegues Gustà. Ik ben al zo gewend aan websites vol achtergrondinformatie dat het stoort als ik die niet tref. De makers van de energieke en uitstekende cava die ik recent proefde hebben wel een twitteraccount (@Gourmet_cava) en een blog, maar erg veel wijzer word je daar niet over de Elisabet Brut Gran Reserva 2005 van Àngel Gustà die ik van CasaCava meekreeg.

Het enige dat ik op het blog te weten kom, is dat Bodega Gustà samenwerkt met Bodega Gomà, en dat ze in Sant Sadurni d’Anoia zitten, de cavahoofdstad van Spanje.
In een Spaans online magazine vind ik nog een interview met eigenaar Àngel Gustà, waaruit ik opmaak dat de samenwerking zeer recent is en diverse cava’s pas op de markt zijn, dat Elisabet de naam van zijn vrouw is, en dat hij heel bewust het percentage chardonnay heeft toegevoegd, voor een ‘unieke kwaliteit’. Maar ja, die vertaling is van Google Translate; mijn Spaans laat helaas te wensen over….

[Lees meer...]

Chat Sauvage Pinot Noir – Bourgogne in Duitsland?

Begin januari waren ze nog niet in Nederland verkrijgbaar, maar met zo’n marketing en zo’n opvallende naam moet dat hopelijk inmiddels gelukt zijn. Aan de presentatie op Wine Professional en de kwaliteit van de wijnen heeft het in ieder geval niet gelegen! Dat was allemaal voortreffelijk in orde.

Ik heb het over het Duitse Weingut Chat Sauvage uit de Rheingau, met zijn verbluffende Pinot Noirs. Voor die Franse namen is heel bewust gekozen: de Duitse naam van de druif pinot noir is eigenlijk Spätburgunder, maar vanwege de hoge status van Bourgogne, de beroemdste wijn gemaakt van pinot noir, is gekozen voor de Franse aanduiding. Daarnaast zijn ook de flessen nog eens van het bekende Bourguignon-model en siert de Franse lelie het logo.

[Lees meer...]

Tussen de druiven: verslag van een jaar in McLaren Vale

Geef maar toe, we dromen er allemaal wel eens van. Tenminste, alle wijnliefhebbers dan. Een eigen wijngaardje, zelf wijnmaken, het goede leven, dagelijks buiten onder een stralende hemel aan de slag in de natuur. ‘s Avonds vrolijk lachend op je terras met vrienden en een eigen fles wijn. Tja… nou, ik niet hoor. Ik heb één keer wijn gemaakt, van een paar kilo riesling uit eigen tuin. Nooit meer! Wat een gedoe. En dat idyllische plaatje, over zon, terras en vrienden, dat klopt ook voor geen meter in 90% van de tijd. Het is keihard werken in die wijngaarden!

Toch blijven er ieder jaar mensen die die droom waarmaken. Zo ook journaliste Remke de Lange. Ze trok met man en kind een jaar lang naar Australië, om er vier seizoenen lang te ervaren hoe het nu echt toegaat op een wijnbedrijf. En zij schreef er een boek over, Tussen de druiven, dat vandaag verschijnt. Samen met het boek presenteert zij ook haar Eigen Wijn, Rem’s Row 2010, een ‘zonnige Aussie Shiraz van de druiven op één rij in het veld’.

Dat huis, dat is Gemtree Winery, een relatief klein familiebedrijf in McLaren Vale, één van de beroemde Australische wijngebieden, gelegen ten zuiden van Adelaide. De Lange en haar gezin betrekken een huisje waar normaal gesproken de plukkers tijdens de oogst huizen, en maken er van najaar 2009 tot najaar 2010 mee wat er in het dorp McLaren Flat gebeurt. Zoonlief gaat naar school, manlief schrijft en De Lange gaat aan de slag in de wijngaarden en kelders van Gemtree. Zij werkt in de wijngaarden, tussen kangoeroes en een enkele koalabeer, tussen eucalyptusbomen en duizendpoten. Daarnaast reist ze heel wat rond, spreekt met naburige wijnboeren en leert het land en de Australische wijnindustrie van binnenuit kennen. Last but not least maakt ze met hulp van Mike Brown haar Eigen Wijn; Mike is schoonzoon van Gemtree eigenaar Paul Buttery en de wijnmaker van het bedrijf.

[Lees meer...]

Druiven en Droesem: een reisboek over Griekse wijn

Een leesbaar boek schrijven over Griekenland en daarin veel aandacht besteden aan de wijnen van het land, zonder het een boek voor wijnfanatici te maken: dat is geen geringe onderneming. Journaliste Frederiek Lommen slaagde er echter in. Zij schreef een boeiend en persoonlijk reisboek, waarin Griekse wijnen, wijngaarden en wijnmakers een belangrijke plaats innemen. Dat maakt het boek geen wijnboek, maar wel een boek over geschiedenis, cultuur en natuur van een bijzonder land, waarin de wijnstok een belangrijke plaats inneemt. En dat kan ook niet anders, want vanuit Griekenland verspreidde de vitis vinifera zich over Europa. Zonder de inspanningen van Griekse kolonisten nog voor het begin van onze jaartelling zouden bijvoorbeeld de Fransen geen wijnbouw kennen. Wijn en wijnbouw zijn onlosmakelijk met de Griekse geschiedenis en cultuur verbonden, en Lommen beschrijft dat op smakelijke wijze. Mijn  treinreizen waren de afgelopen weken een stuk zonniger dan de Nederlandse winter mogelijk maakte!

Om nog even op dat reisboek terug te komen: Lommen heeft veel moderne én oudere (reis)literatuur over Griekenland gelezen. Een van haar favoriete auteurs is Patrick Leigh Fermor, auteur van bijvoorbeeld Travels in Northern Greece. Zonder nog het nawoord te hebben gelezen, begon ik halverwege het boek te vermoeden dat zij met dit boek een van die grote reisliteratuur-auteurs heeft willen benaderen. En inderdaad: Patrick Leigh Fermor wordt genoemd als grote inspiratiebron. Waarmee Lommen dus veel meer een reisboek heeft willen schrijven dan een wijnboek.

[Lees meer...]