Je bent hier: Home / Archief voor Landen / USA

Geproefd: Gallo en Saint Paul le Marseillais


Een van ‘s werelds grootste spelers in de wijnindustrie is E.&J. Gallo. In Californië probeerden we af en toe een wijn van deze gigant, maar meestal vonden we ze te zoet of te hoog in alcoholgehalte. Over het algemeen zijn ze wél goed gemaakt, maar gewoon niet onze smaak. Toen Gallo onlangs in een persbericht aankondigde dat ze hun lijnen vernieuwd hadden, raakte ik echter nieuwsgierig naar de proefflessen.

Het werd een week van uitersten: enerzijds proefde ik de ongelooflijk zuivere biodynamische wijnen van La Vialla, anderzijds waren er de fabriekswijnen van Gallo, die hun eigen plek op de wijnmarkt hebben. Ik hoop dan altijd maar dat Gallo-drinkers ooit een stapje gaan ‘upgraden’, en leren openstaan voor wat meer karakter in wijn bijvoorbeeld.

Saint Paul le Marseillais
We hebben de hele reeks doorgeproefd, soms met bezoek, soms met zijn tweeën, en soms ook naast een paar wijnen uit Frankrijk. Dat betrof de wijnen I, II, III en IV van Saint Paul le Marseillais, om precies te zijn. Zoveel de Amerikaanse als de Franse wijnen vielen naar mijn inschatting in dezelfde categorie van ‘makkelijk drinkbaar’; daarom vond ik het wel leuk ze naast elkaar te zetten.


Om met de Franse wijnen te beginnen: die haalden we er blind direct uit! Allemaal correct gemaakte frisse wijnen, maar met een heel andere fruitstructuur dan de Amerikanen. Veel ‘slanker’, ‘wijniger’ zou ik bijna zeggen. Voor alle wijnen van Saint Paul le Marsaillais geldt: heerlijk op de camping, uitstekend bij de barbecue. Maar aan kwaliteit valt hier ook nog te winnen. Bijvoorbeeld de witte, nummer I, van de druivenrassen terret en bourret. Beide zijn druiven met zeer hoge opbrengsten in de wijngaard; waarschijnlijk levert een iets strengere aanpak van de wijngaarden hier betere wijn op. Als ik echter op de camping van Saint Paul le Marseillais (in het Franse departement Hérault) zou staan, zou ik ‘s avonds niet ver hoeven lopen voor een glaasje bij het eten: prettige wijnen zijn er onder handbereik.

Negen maal Gallo
Dan de Gallo’s. Hier bleken er ondanks het toch sterk fabrieksmatige karakter wel een paar te zijn die in de smaak vielen (inclusief bij dochterlief). Voor wit was dat de Pinot Grigio, een recente toevoeging aan het assortiment. Pinot Grigio is aan een opmars bezig in de VS en ieder zichzelf respecterend wijnbedrijf lijkt Pinot Grigio te moeten maken. In niets lijken deze wijnen op de Italiaanse naamgenoten, en eigenlijk ook niet op wat wij Pinot Gris noemen. Maar deze wijn had een volheid die nu eens niet alleen van alcohol kwam, maar ook van prettig rijp fruit. De Pinot Grigio mocht blijven van ons.

Voor rosé viel onze keuze op de Syrah, de droogste van de drie. De White Zinfandel en Grenache zoals Gallo ze maakt zijn eerlijk gezegd niet onze smaak: veel te zoet! En dat terwijl grenache elders heerlijke pittige rosés kan opleveren. Ook dochterlief verkoos de pittige Syrah. Haar hoef je dus in ieder geval al niet te lokken met dat zoete spul…

Bij de rode wijnen hadden we lichte voorkeur voor de Zinfandel, al vonden we hier de rode jammigheid in al de wijnen iets te veel overheersen om ze prettig te laten zijn. Tussen de Merlot en Cabernet Sauvignon viel nauwelijks onderscheid te proeven, maar beide zouden op een tuinfeestje nog wel te genieten zijn.

E. & J. Gallo
De portfolio van E. & J. Gallo Winery bestaat uit de Californische merken Gallo Family Vineyards, Turning Leaf, Redwook Creek, Barefoot en Carlo Rossi. E. & J. Gallo Winery heeft haar hoofdkantoor in Modesto, Californië en is nog altijd een familiebedrijf, met meer dan 4.500 medewerkers wereldwijd. Vandaag de dag werken er 16 familieleden van drie generaties in het bedrijf. In 1974 heeft het bedrijf Gallo International opgericht dat inmiddels kantoren heeft in Tokyo, London, Frankfurt, Miami, Mexico City en Toronto. September 2009 heeft E. & J. Gallo Winery Walraven|Sax aangesteld voor de marketing en distributie van haar wijnen in Nederland.

De Gallo Family Vineyards wijnen 2008 zijn verkrijgbaar bij Dirk van den Broek, Jumbo, C1000, Super de Boer, Sanders, Poiesz, Plus, Coop, MCD, Vomar, Hoogvliet, Spar.

Onderwerp: Frankrijk, Proeven, USA
2 maart 2010 door Reageer

THE Zinfandel uit DE doos


Zomer 2007 kwam hij over uit Californië, onlangs ging hij open, als laatste uit DE doos: een fles 2005 Ridge Lytton Springs. En wat een wijn was dat! Nico heeft zijn geloof in Californische wijnen weer helemaal terug en ik weet weer waartoe Zinfandel in staat is. Iedereen die alleen de zoete fruitbommen met alcohol kent, moet deze maar eens proberen te vinden: Ridge Lytton Springs 2005, 77% Zinfandel, 17% Petite Sirah, 6% Carignan, van de wijngaarden in de Dry Creek Valley, Sonoma!

Ik had deze inleiding al geschreven, toen mijn proefdocent naar aanleiding van een andere wijn tegen me zei dat Zinfandel helemaal niet zo veel tannines heeft. Die opmerking kon ik niet rijmen met wat ik in bovenstaande wijn geproefd had. Daarom heb ik nog maar eens één en ander nagelezen over Zinfandel. En toen bleek onze fles niet zo maar een fles te zijn, maar gewoon DE fles. Er schijnt geen betere Zinfandel te zijn dan die van Ridge. Lytton Springs in de Dry Creek Valley is topterroir voor Zinfandel en Paul Draper, mede-eigenaar en wijnmaker van Ridge, geldt als de King of Zin. Oz Clarke raakt er in zijn Grapes and Wines niet over uitgepraat. Tot slot zijn er in de Dry Creek Valley nog een fors aantal zeer oude stokken, waarvan Ridge er diverse in bezit heeft.

Ik las ook dat Zinfandel inderdaad van zichzelf niet zoveel tannines heeft, maar dat Paul Draper bekend staat om zijn zogenaamde ‘field blends’ van zinfandel met petite sirah en carignan. De petite sirah is dan verantwoordelijk voor de tannines. (Een field blend lijkt op wat in Oostenrijk Gemischter Satz heet: de drie druiven staan op dezelfde akker, en worden gezamenlijk in de wijn verwerkt. Paul Draper’s ‘field blends’ zijn echter wel zorgvuldig geregisseerde assemblages.)

In de zomer van 2007 was deze fles nét op de markt, na meer dan een jaar houtrijping. De ontvangst in het proeflokaal in Lytton Springs was niet heel gastvrij: eerder clean en uiterst zakelijk. Om te proeven moest eerst $ 5 per persoon betaald worden, en kinderen waren al helemaal niet welkom. Nu wilde zoonlief toch liever de nieuwste Harry Potter lezen in de schaduw van een eerbiedwaardige bush vine van 100 jaar oud….

We kochten maar twee flessen bij Ridge – de portemonnee was niet bodemloos. Nu heb ik daar spijt van! Bij een rollade van Veluws hert combineerde deze diepdonkerpaarse wijn namelijk geweldig. Smaak en geur werden gekenmerkt door veel zwart fruit, maar niet van dat jammige. Het was daarentegen zeer elegant fruit, met ongelooflijk stevige bitters in de afdronk.

Ik vertaal tot slot nog even het achteretiket van de fles, om zelf de informatie ook te bewaren. Dit keer was het geen ‘goes well with pasta and fish’ maar zeer degelijke informatie.

“Het groeiseizoen van 2005 was vertraagd door aanhoudende lenteregens en lage temperaturen. Dergelijke omstandigheden kunnen de bloei en vorming van het fruit hinderen, maar tot onze verrassing ontwikkelden de stokken een topoogst. Om verzekerd te zijn van intensiteit, snoeiden we de helft van de trossen van de jonge stokken. Toch waren de vergistingstanks al snel vol, vergelijkbaar met 1997. Koel weer vertraagde de start van de natuurlijke vergisting; als gevolg kregen de druiven een langere inweking, die voor een diepe kleur zorgde.
Alle 31 aparte percelen rondden een natuurlijke malolactische gisting af en werden overgestoken in vaten van aan de lucht gedroogd Amerikaans eik. Tijdens de assemblage werd een derde van de wijn achtergehouden; dit was deels van jonge stokken, deels van overrijpe druiven. Deze elegante, volle wijn, met zijn stevige tannines, en intens, complex fruit, is een van de beste van de recente oogsten. Om nu van te genieten, maar hij zal zich tevens in de komende tien jaar ontwikkelen.”

Onderwerp: Proeven, Rare druiven, USA Tags:
18 februari 2010 door 3 Reacties

Zin in Zinfandel?

Een tijdje terug waren we door vrienden uitgenodigd om te komen eten. En of we ook de foto’s van onze Californië-reis zomer 2007 wilden meenemen? Ze willen namelijk deze zomer een reis maken langs diverse natuurparken in de westelijke staten van de VS. Wij hebben ons destijds – niet verrassend natuurlijk – beperkt tot één natuurpark en diverse wijnmakers ten noorden van San Francisco. Al bladerend langs de vele foto’s van wijngaarden kwamen we op het idee de volgende dag een fles te openen die we destijds met veel zorg hadden meegenomen: Ridge Geyserville 2004.

Ridge is een grote naam in Californië en hoofd-wijnmaker Paul Draper is een van de hoofdrolspelers in de recente geschiedenis van de Californische wijnindustrie, niet in het minst vanwege zijn werk om klassewijnen te maken van de ooit als obscuur beschouwde zinfandeldruif. De Geyserville-wijngaard ligt in de Alexander Valley, een wijde open (dus iets warmere) vallei waar de Russian River door stroomt, net boven de stad Healdsburg in het Sonoma-gebied.

Normaal ben ik niet zo onder de indruk van Californische zinfandel-wijnen, omdat de meeste te jammy zijn. Deze wijn, een blend van 75% zinfandel, 18% carignan en 7% petite syrah, was een uitzondering: geweldig rijk, prachtig fruit (braam, framboos), totaal niet jammy en een fraaie begeleider van mooie ribeye-steaks die we de dag ervoor bij onze (biologische) slager hadden gekocht. Het alcoholgehalte is met 14.9% nogal hoog voor mijn begrippen, maar deze wijn heeft zoveel te bieden aan smaak en rijkdom dat het hoge alcoholpercentage in het begin niet opvalt. Natuurlijk wordt het snel merkbaar als je aan het tweede glas begint!

Zinfandel is een bewerkelijke druif in de wijngaard en de betere zinfandel-wijnen zijn dus niet goedkoop, hoewel deze fles destijds voor $ 33 over de toonbank ging, wat met de gunstige dollarkoers meeviel. En ik heb al één wijnhandelaar in Nederland gevonden die latere jaargangen van de Ridge Geyserville in het assortiment heeft voor rond de 30 euro, dus wie weet …

Onderwerp: Proeven, USA
30 mei 2009 door Reageer

Sneeuwklokjes, Maui en Pinot Gris uit Oregon

De sneeuwklokjes waren prachtig in Amelisweerd vanmiddag, maar ik wil zon! Warmte en zon, en met een glaasje in de tuin zitten. En niet ofwel in de kou buiten zijn, ofwel boven mijn boeken zitten blokken op Cirò DOC, arinto, Flurbereinigung of landwijn uit het Hageland. In afwachting van de 10 km tussen Sven Kramer en de Noor Bøkko (WK Allround, Hamar) dwalen mijn gedachten af naar augustus 2007, een terras in Lahaina, op Maui, Hawaï.

Een heerlijke Pinot Gris van Ponzi uit de Willamette Valley in Oregon in het glas, knisperend, fris, vol en geweldig bij de vis die ik op mijn bord had. Uitzicht over zee, naar het kleine eilandje aan de overkant. En genieten van de warmte, de gezelligheid en de wijn.

De familie Ponzi maakt al enige decennia topwijnen aan de westkust van de VS en stond aan de wieg van de huidige wijnbouw in Oregon. Sinds 1978 staat er pinot gris op het domein, die wordt gevinifieerd in roestvrij staal en onder temperatuur- gecontroleerde omstandigheden. Naast pinot noir wordt pinot gris inmiddels als de meest interessante druif van het Oregon gezien.

Onderwerp: USA, Zijsporen Tags:
8 februari 2009 door Reageer

James en Oz in Californië

Eerder reisden ze door Frankrijk, in een jaguar, en bezochten er wijngaarden en wijnboeren. Het leidde tot een hilarische tv-serie, een mooi boek en inmiddels tot een dvd. Een jaar later was het de beurt aan Californië. Opnieuw trokken de Britten wijnexpert Oz Clarke en tv-presentator James May gezamenlijk door de wijngaarden, maar ditmaal in een gigantische camper, een zogenaamde RV.
Onlangs won ik de dvd van deze reis, The Big Wine Adventure in California, bij een actie van Koken met Karin. Vorige week viel het doosje in de bus, en gisterenavond hebben we genoten van de eerste twee afleveringen.

Het tamelijk ‘illustere’ duo begint in Los Angeles en rijdt al keuvelend, bekvechtend én wijnmakers bezoekend naar het noorden, om straks te eindigen in de Napa Valley. In de eerste twee afleveringen maakten we onder andere kennis met Pinot Noir-specialist Jim Clendenen van Au Bon Climat en diverse Rhône Rangers in Paso Robles. Dat laatste zijn wijnmakers die zich afzetten tegen de in Californië overheersende standaarddruiven als merlot, chardonnay en cabernet sauvignon en zich richten op ondere andere druiven die traditioneel in het Rhône-gebied groeien, zoals syrah, grenache en mourvèdre. Het klimaat in Paso Robles in daar dan ook uitermate geschikt voor.
Vooral de laatste scène van aflevering 2, waarin de heren Four Vines bezoeken, is lachen: bij Four Vines zijn de wijnmakers en hun groupies namelijk van de ruige soort, met leren polsbanden en tatoeages. De wijnen die ze maken hebben namen als Anarchy, The Biker en The Maverick. Autoprogramma-presentator (Topgear, voor de kenners) James May is er helemaal thuis en is lyrisch over de wijn; de keurige wijnexpert Oz Clarke voelt zich wat ongemakkelijk…..

Voor die avonden dat je even geen zin hebt in de zoveelste CSI of ziekenhuissoap: kijk een paar afleveringen James en Oz, trek er een mooie fles bij open en kruip op de bank. Ontspanning en lol gegarandeerd. En je leert ook nog wat over de Californische wijnscène! Verkoopadressen vind je via internet.

Onderwerp: Kunst & cultuur, USA Tags:
15 oktober 2008 door 2 Reacties

Gisteren gedronken …. Martinelli Zinfandel 2005

Gedronken: Zinfandel Guiseppe & Luisa 2005 van Martinelli, Russian River Valley.
Gekocht: op domein, in Californië, in 2007.
Prijs: was niet goedkoop, circa $ 40 denk ik.
Proefnotitie: overrijpe frambozen en aardbeien op sap, met een flinke dosis vanille van het nieuwe hout. Alcohol zeer hoog, 16,9% bleek uiteindelijk. Bittertje in de afdronk, weinig zuren. Een echte ‘nieuwewereldwijn’.
Eten erbij: de ‘Andy the Gasfitter’-stoofpot van Jamie Oliver, met rundvlees, knolselderij, aardappel, wortel, kikkererwten, gepelde tomaten, rozemarijn en nog wat smaakmakers.
Hoe smaakte het: een zware wijn, die met veel water erbij en in kleine hoeveelheden tegelijk wel te drinken was. Goed gemaakt, veel fruit, maar bij het eten toch vermoeiend. Eerlijk gezegd vond ik hem lekkerder als aperitief (in plaats van een glas port), dan als begeleider van de maaltijd. Dit soort wijnen heeft mijns inziens niet de toekomst!
Waarom nu geopend: onder andere om mij te testen of ik deze wijn zou herkennen; er moet geoefend worden voor het proefexamen!! Ik dacht eerst in de richting van een Italiaanse wijn, maar wist uiteindelijk de Zinfandel toch te benoemen….

Foto: Martinelli Winery in de Russian River Valley, Californië

Onderwerp: Proeven, USA
21 september 2008 door 3 Reacties

Lessen 15 en 16 – de Nieuwe Wereld

De opleiding loopt op zijn einde. Dat is duidelijk te merken aan het aantal cursisten dat de lessen bezoekt. Bij de afgelopen twee lessen over de Nieuwe Wereld was de aanwezigheid tamelijk geslonken. Ook speelt mee dat een aantal mensen het proefexamen al hebben gehaald. Zij denken waarschijnlijk dat zij de theorie nu wel uit het boek kunnen leren. Jammer eigenlijk, want zo vaak krijg je niet de kans goede wijn uit de Nieuwe Wereld te proeven. Hoewel, daar verschillen de meningen ook over….. Maar daarover zo meteen meer.

[Lees meer...]

Onderwerp: Australië, Nieuw Zeeland, USA
25 mei 2008 door 2 Reacties

Verwarrend veelzijdig: Zinfandels

We hebben er talloze gedronken deze zomer in Californië, en toch herkende ik vorige week bij een proefexamen van de vinologenopleiding niet het glas Zinfandel dat er tussenstond. Mijn probleem is dat ik alcoholpercentages consequent te laag in schat, dus ook deze Zinfandel. Als ik had vermoed dat de Seghesio 2005 (Sonoma County) 15.2% alcohol had, dan had ik waarschijnlijk wel meer in de richting van de Zinfandel gedacht. Mijn proefnotities hadden in ieder geval best in die richting kunnen leiden: romig, vanille, rood fruit, hoog alcoholgehalte, warm fruit.
Gek genoemd vond ik deze Zinfandel echter niet overeenkomen met de diverse Zins die we enkele maanden geleden proefden. In mijn herinnering waren al die wijnen erg donker, soms naar het zwarte toe. Donker van kleur was deze Seghesio helemaal niet: hij was mooi helder paarsrood.

De eerste paar Zinfandels die we deze zomer dronken kwamen uit de supermarkt, onder andere een fruitige versie van Clos du Bois (2004, North Coast), met slechts 13.5% alcohol, en een minder interessante van Butterfly Creek (2002, Sierra Foothills). Beiden waren prima barbecuewijnen, maar meer ook niet.
Een klasse beter, ook uit de plaatselijke supermarkt, was een Zinfandel van Ravenswood (2004, Napa Valley). Ravenswood is ook in Nederland wel te vinden. We spraken later met een vertegenwoordiger van het bedrijf, op de Art Fair in Sonoma, die wist te melden dat ze veel naar Europa exporteren. Deze stevige, donkere wijn rook naar bramen, was erg fruitig, had 14,5% alcohol en goed geïntegreerde tannines (aldus mijn wat cryptische aantekeningen van een paar maanden geleden).

Maar de beste Zinfandels waren degene die we proefden bij de wijnmakers, en speciaal die van Martinelli en van Gundlach Bundschu. We namen van elk huis een fles mee in de doos, en besloten dit weekend de Gundlach Bundschu maar eens open te maken. Het wild van de Hoge Veluwe was binnen en in de Odintas zaten spruiten, dus dat paste allemaal mooi bij elkaar.
Het eerste glas van deze Zinfandel 2005 van de Rhinefarm Vineyards (Sonoma Valley), net uit de fles geschonken, rook overweldigend naar frambozen, cassis, kruidnagelen, alcohol en nieuw eiken. Het fruit denderde het glas uit en de kleur was prachtig robijnrood, net alsof er een echte robijn lag te flonkeren. Ook deze Zinfandel bleek dus helemaal niet zo donker van kleur te zijn als ik had gedacht!
In de smaak kwam opnieuw het hout sterk naar voren, al had ik wel de indruk dat hout en fruit elkaar ondersteunden. Nu stond het hout nog wat los van de rest van de smaak, maar over een paar jaar zou dat wel eens heel anders kunnen zijn. Tannines waren wel aanwezig maar niet overheersend, het alcoholpercentage 15,7%. Toch stoorde me dat niet bij de wildrollade en de spruiten; het was een uitstekende combinatie.

De Zinfandel is, zoals ook in de boeken te vinden is, een enorm veelzijdige druif die op allerlei manier gevinifieerd kan worden. In Californië, waar hij inmiddels tot nationale druif is uitgegroeid, maken ze er dan ook wijnen in zeer veel stijlen mee: droog, zoet, vol, fruitig, rood, blush, wit, donkerpaars, zwart, stil, mousserend of stroperig. Geen wonder dat ik wat moeite had de Seghesio te herkennen. Overigens blijft de Zinfandel van Martinelli, ook een 2005, nog een jaar of wat in onze kast, hebben we besloten. Pas in 2010 zullen we eens kijken wat er van deze Zin geworden is.

Foto: Proeven bij Ravenswood, zomer 2007, Sonoma Town Square

Onderwerp: Proeven, USA, Wijn & Eten
3 december 2007 door Reageer

Erwtensoep, sushi en Riesling

Er zijn van die dagen dat alles samenkomt. De wijn en het eten kloppen gewoon, terwijl je er van tevoren niets aan voorbereid hebt. Het eten loopt anders dan gepland, de wijn is een grote gok, en toch past het allemaal prachtig in elkaar.

Gisteren bezochten Nico en ik twee sushiworkshops bij t Japans Cultureel Centrum in Amsterdam. We maakten ‘s morgens nigiri sushi en ‘s middags maki sushi. Na de uitgebreide lunch met onze zelfgemaakte nigiri sushi hadden wij echter ‘s middags geen behoefte meer de zelfgemaakte maki sushi op te eten, dus die gingen mee naar huis. De pubers zijn er ook dol op, dus dat kwam wel goed. Een puntje van aandacht was echter wel de erwtensoep die thuis stond te ontdooien. Zelfgemaakt door onze slager en na ontdooiing natuurlijk niet meer in te vriezen.
We besloten toch maar een combi te maken: eerst wat sushi vooraf, daarna nog een kom erwtensoep met roggebrood en katenspek voor de liefhebbers.

Thuisgekomen bleek de erwtensoep nog zo bevroren dat we makkelijk één van de twee bakken weer in de vriezer konden gooien. Zo gezegd, zo gedaan: het eten was geregeld. Maar wat erbij te drinken? Japanse cuisine en Hollandse pot, wat past daar nu nog bij? Mijn gedachten gingen echter onmiddellijk naar een fles Californische Riesling, uit DE doos. Ik schatte zo in dat die Riesling perfect bij de sushi zo passen, en ach, bij de erwtensoep lukte het vast ook wel. En.. je voelt hem al: de combinatie was werkelijk om over naar huis te schrijven. Vooral bij de sushi kwam de Estate Dry Riesling 2006 van Trefethen, uit Napa’s Oak Knoll District, volkomen tot zijn recht, maar wonder boven wonder smaakte een glaasje ook uitstekend bij de erwtensoep!

Deze Trefethen Riesling is dan ook een prachtige wijn. Mocht je denken dat de VS geen terroirwijnen kent, dan moet je echt deze Trefethen eens proeven. Het Oak Knoll District in het zuiden van de Napa Valley kent vooral alluviale bodems langs de Dry Creek, heeft het koelste klimaat van de vallei, kent grote verschillen in dag-nachttemperatuur en ondervind de verkoelende invloed van ochtendmist uit de San Pablo Bay. De Trefethens maken optimaal gebruik van al deze terroir-aspecten en verbouwen al hun druiven zelf. In de Napa Valley is dat een tamelijk unicum, en het resultaat is er dan ook naar. Het domein heeft een grote naam onder de Californische wijn: de oorspronkelijke winery bestond al rond 1880 en delen ervan zijn door de huidige eigenaren gerestaureerd en staan op een monumentenlijst. De wijnen winnen allerhande prijzen en namen midden jaren zeventig ook deel aan de proeverijen waarbij Franse en Amerikaanse wijnen naast elkaar werden gezet. Ze kwamen er goed vanaf!
Meer over Riesling in de VS: kijk even hier

Ik noteerde over deze Dry Riesling 2006: kleur: bleekgeel; geur: aromatisch, vol, bananenschuimpjes, sterk mineraal; smaak: droog, geen hout, hoge zuren, 13% alcohol, citrus, groene appels. Prachtig volle afdronk, een echte terroirwijn! De wijn heeft waarschijnlijk een heel klein beetje restzoet (op de website werd alleen het restzoet van de 2003 gegeven: 8 gr./liter), maar dit blijft onder de norm voor droge wijnen: de zuren zijn zo stevig dat het zoet volledig wegvalt en je echt een droge Riesling ervaart.

En zo kwamen Aziatisch eten, Hollandse pot en Amerikaanse wijn op geweldige wijze samen gisterenavond. Als dessert was er nog stoofperencrumble met kardemom en amandelschaafsel bij een glaasje Monastero, Passito Bianco del Veneto 2002. Daar heb ik alleen maar stilletjes en langzaam van genoten; niet alles hoeft geblogd te worden……

Onderwerp: Proeven, USA, Wijn & Eten Tags: , ,
18 november 2007 door 2 Reacties

Week van de Wijngeschiedenis – 5 Vieilles Vignes

Of het precieze deze zinfandelstruik is die 105 jaar oud is, durf ik niet te zeggen. Maar ze moeten er wel staan bij Ridge in Lytton Springs, en er wordt prachtige wijn van gemaakt. Oud is deze eerwaarde stok zeker. De oudste zinfandels van Ridgde zijn geplant in 1902 op land afkomstig van de erfenis van Captain W.H. Litton, bezittingen die later Lytton Springs werden genoemd. Lytton Springs ligt net even ten noorden van Healdsburg, in de Dry Creek Valley, Sonoma County, Californië. De druivenstok heeft diverse eigenaren en de Drooglegging overleefd en staat nu naast het hypermoderne gebouw van Ridge Lytton Springs. Het bedrijf bezit meer wijngaarden ten zuiden van San Francisco, in Monte Bello. De Ridge Monte Bello Cabernet Sauvignon 1971 eindigde als twee Californische wijn op een vijfde plaats in de bekende Paris Tasting van 1976.

In Frankrijk noemen ze dergelijke oude stokken vieilles vignes en je kunt die term ook op etiketten tegenkomen. Meestal gaat het om stokken die 30-60 jaar oud zijn, hoewel de term niet beschermd is. Vieilles vignes kan dus helaas ook staan voor stokken die maar 10-20 jaar oud zijn. Stokken die meer dan 100 jaar oud zijn, zijn echt een hele bijzonderheid. Wijn gemaakt van de druiven van dergelijke oude stokken heeft meestal een grote concentratie.
De oudste nog ‘in leven’ zijnde en vruchtdragende wijnstok staat overigens in Zuid-Tirol en is 350 jaar oud!

Onderwerp: Proeven, USA, Wijnmaken en wijngaard
18 oktober 2007 door Reageer
« Oudere Artikelen