Wijn, wijngeschiedenis en wijncultuur
Op de komende EWBC, de conferentie voor digitale communicatie rondom wijn, zal Randall Grahm, de spraakmakende wijnmaker uit Californië en eigenaar van Bonny Doon, één van de keynote speakers zijn. De conferentie wordt van 9 tot 11 november gehouden in Izmir, Turkije.
Andere sprekers zijn de Britse wijnschrijvers Tim Atkin MW en Charles Metcalfe. De laatste zal een technische proeverij van lokale (dus Turkse) wijnen presenteren. Dit wordt één van de hoogtepunten van de conferentie!
Wijnapps zijn er vele, van apps die je wijzen waar de dichtstbijzijnde wijnwinkel is tot allerlei toepassingen om de wijnen die je drinkt te delen met je vrienden. Afgelopen dagen heb ik wat geëxperimenteerd met Corkbin, sinds 2010 op de markt voor iPhone en Android. Ik ben nog niet helemaal uit alle geintjes en toepassingen, maar vooralsnog ben ik erg enthousiast.
De vijfde jaarlijkse EWBC – een conferentie voor digitale communicatie rondom wijn – zal worden gehouden in Izmir, Turkije, van 9 tot 11 november 2012.
Dit internationale evenement gewijd aan het belang van social media voor de wijnwereld biedt een platform aan de wereldwijde wijngemeenschap om de huidige online communicatiemogelijkheden in te zetten voor het verhaal van wijn. Het jaarlijkse, drie-daagse evenement draagt bij aan het bouwen van een internationaal netwerk van wijncommunicatoren, en stimuleert het verwerven van vaardigheden en informatie en de uitwisseling van expertise over de lands-, taal- en professionele grenzen heen.
De conferentie wordt georganiseerd door Ryan en Gabriella Opaz en Robert McIntosh van social media-bedrijf Vrazon, en word in 2012 gesponsord door Wijnen van Turkije / Wines of Turkey.
Tja, soms moet een mens zijn of haar mening herzien! Nog slechts enige weken geleden mengde ik mij in een Facebook-discussie over de vermoedelijke plaats van de komende European Wine Bloggers Conference. De wildste mogelijkheden werden geroepen, van Ulan-Bator tot Siberië. Meer realistisch waren Frankrijk o f Kroatië. Zelf hield ik het op Duitsland, met de volgende redenering: Spanje, Portugal, Oostenrijk en Italië zijn al aan de beurt geweest. Logische keus zou één van de andere bekende wijnlanden zijn, Frankrijk dus, of Duitsland. Maar in Frankrijk hebben de wijnboeren en –organisaties over het algemeen niet zo’n kaas gegeten van marketing. Om dan een EWBC naar je land uit te nodigen, dat leek me een te gewaagde conclusie….
Twee Franciacorta-producenten, beide met de familienaam Berlucchi in de firmanaam. En dan zijn ze ook nog buren, in het gehucht Borgonata in Corte Franca, even zuidelijk van het Lago di Iseo. En beide zijn gevestigd in prachtige historische huizen. Beide hebben ook nog eens krachtige vrouwen in het management…
Toch was het puur toeval dat ik tijdens mijn bezoek aan Franciacorta bij deze twee wijnhuizen belandde. Er zal ongetwijfeld een familierelatie zijn geweest, in het verleden, maar daar werd bij beide bezoeken niet over gesproken. En dat laten we dan maar rusten.
Bij beide huizen was de ontvangst overdonderend. Wij, Europese wijnbloggers, voelden ons werkelijk prinsen en prinsessen die onthaald werden op de meest gastvrije manier, met rondleidingen door de bedrijven, geweldig eten en drinken, mensen die uitgebreid de tijd namen voor al onze vragen en cadeautjes toe. Ik kan beide bedrijven alleen maar recht doen als ik ze apart een plaatsje geef. Uiteindelijk zijn ze dan wel buren, maar op de markt voor Franciacorta toch ook concurrenten, of op zijn minst concullega’s.
Waar gaat het bij een conferentie als EWBC om? Natuurlijk om wijn, vooral om de wijn van de gastheren. Maar ook om de mensen! Om het contact met andere wijnbloggers van over de hele wereld. Om oude en nieuwe vrienden, om het delen van een glas wijn en het uitwisselen van ervaringen en kennis.
Tijdens de conferentie volgde ik een boeiende workshop van Emily Troutman, over fotografie, en het vertellen van verhalen door middel van beeld. Daarom hieronder het verslag van de European Wine Bloggers Conference, met beelden, en opgedragen aan alle deelnemers.
Donderdag 13 oktober
De conferentie begon goed: in de lobby van het hotel trof ik vrienden van vorig jaar en anderen die voor het eerst de boel kwamen verkennen. Gezamenlijk troffen we naar de stad, en kwamen terug op het Festa del Pane, waar gratis wijn en brood aangeboden werd. Een betere start konden we ons niet wensen. Bovendien bleek een van mijn nieuwe kennissen net zo bezeten van wijngeschiedenis als ik.
Een boeiend wijngebied, een uitstekende conferentie, geweldige mensen, dat is in een nutshell een opsomming van de onlangs gehouden 4e European Wine Bloggers Conference in Brescia, Noord-Italië. Zo’n 220 wijnbloggers waren er te gast van het Consortium van Franciacorta, die ons lieten kennismaken met hun mousserende wijnen en hun kleine, historische wijngebied in noordoost Italië. Over Franciacorta publiceerde ik al een verslag, meer volgt binnenkort.
Sponsors
Diverse andere sponsors droegen hun steentje bij, waaronder Wines of Chile en Austrian Wine. De organisatie was in handen van Vrazon, het bedrijf dat Gabriella en Ryan Opaz samen met Robert McIntosh oprichtten na de 3e EWBC, vorig jaar in Wenen. Plaats van samenkomst dit jaar was het schitterende kloostercomplex van de Santa Giulia en de San Salvatore, ter beschikking gesteld door de gemeente Brescia. Kern van het complex is het vrouwenklooster dat de Longobardische hertog Desiderius in 753 liet bouwen, vlak voordat hij tot koning van de Longobarden werd gekroond. Het complex huisvest het stadsmuseum van Brescia, waarin de beide kerken, de kerk van Santa Maria in Solario en de opgegraven resten van diverse Romeinse villa’s de topstukken vormen. Bovendien is in de Santa Giulia een conferentieruimte ingericht, en zijn er naast de ingang van het museum diverse moderne zalen waar de wijnproeverijen en de lunch plaatsvonden.
Hoewel er dit jaar op de kop af 50 jaar mousserende wijnen worden gemaakt, is het gebied Franciacorta, noordoostelijk van de stad Brescia in de provincie Lombardia, Noord-Italië, bij de gewone wijnliefhebber in Nederland niet echt bekend. Aan de kwaliteit van de wijnen ligt het niet, die is uitstekend! En er zijn zelfs diverse uitstekende Franciacorta’s te krijgen in Nederland. Het bekendste huis hier is waarschijnlijk Ca’del Bosco, maar er zijn nog meer dan 100 andere!
Een beetje marketing van dit gebied kan dus zeker geen kwaad, en dat heeft het consortium van de streek nu begrepen. Zij nodigden de European Wine Bloggers Conference uit hier hun vierde bijeenkomst te houden, en wisten er een geslaagde promotie-happening voor het gebied, de wijnen en de producenten van te maken.
Een jaar geleden kondigde ik meer informatie over Gemischter Satz aan. Gemischter Satz is een wijn gemaakt van verschillende druivenrassen. Vooral Wenen staat bekend om dit type wijn; het was daar afgelopen jaren enorm populair, en sommigen spreken zelfs van een hype. Ik schreef er eerder over, dat lees je hier.
Hoogste tijd om die belofte van een jaar geleden in te lossen. Waarom het zo lang heeft geduurd? Ik wilde antwoord krijgen op de vraag of Gemischter Satz nu zo bijzonder was, en of de Weense wijnboeren die dit type wijn tot de hunne hebben gemaakt nou zo bijzonder zijn. Dat viel niet mee om helder te krijgen, eerlijk gezegd. Ik zal proberen te schetsen wat er in mijn hoofd omging betreffende Gemischter Satz.
EU-definitie
Volgens de Europese wetgeving is Gemischter Satz (GM) ‘a mixture of different white wine varieties or red wine varieties.’ Dat kan betekenen dat GM een assemblage is van witte of rode wijnen (!) van verschillende druivenrassen. Er wordt inderdaad in bijvoorbeeld Duitsland op dergelijke wijze GM gemaakt. Recent nog proefde ik een kanjer van dit soort, van Weingut Kühling Gillot in Rheinhessen, Quinterra Gemischer Satz Trocken 2010 (verkrijgbaar bij onder andere Ovino). De oenologe van het bedrijf vertelde me op een grote proeverij dat zij nog een half vat Riesling en een half vat Gewürztraminer overhad na de oogst. Ze besloot die vaten maar te mengen en het Gemischter Satz te noemen. Overigens was dit een geweldig wijn: het lijkt op Riesling, maar dan met een kruidigheid waar je eng (eng blij, in dit geval) van wordt: Riesling die toch geen Riesling is. Verkwikkend en dorstlessend, vertroostend zelfs, en heerlijk bij een paar toastjes met roodschimmelkaas. Stevige zuren, grapefruit en sinaasappel in de afdronk.
(*doorhalen wat niet van toepassing is)
In Schotland maken Anja en Jan Jacob Baak van in het wild geschoten hert heerlijke charcuterie: salami, chorizo, gerookte en gedroogde hertenhaas. Zij verkopen het onder de naam Great Glen Game. Edwin Peek, van de Utrechtse delicatessenwinkel Peek & Van Beurden, haalde de vleeswaren van Great Glen Game naar Nederland en vond via Twitter geïnteresseerden om de vleeswaren van 100% hert te verkopen. De hertensalami en andere heerlijkheden worden nu ook verkocht door Gransjean Wijnen en Delicatessen in Den Haag en Life’s Delicious in Apeldoorn. Het Financieel Dagblad publiceerde een interview met Edwin op 11 mei, Roos Ouwehand van NRC kookte al met de chorizo. Hertencharcuterie verovert langzaam Nederland! De vleeswaren zijn vooral bijzonder omdat Great Glen Game alleen 100% hert gebruikt.
Nieuw(s) op Wijnkronieken
Volg mij op....