Chat Sauvage Pinot Noir – Bourgogne in Duitsland?

Begin januari waren ze nog niet in Nederland verkrijgbaar, maar met zo’n marketing en zo’n opvallende naam moet dat hopelijk inmiddels gelukt zijn. Aan de presentatie op Wine Professional en de kwaliteit van de wijnen heeft het in ieder geval niet gelegen! Dat was allemaal voortreffelijk in orde.

Ik heb het over het Duitse Weingut Chat Sauvage uit de Rheingau, met zijn verbluffende Pinot Noirs. Voor die Franse namen is heel bewust gekozen: de Duitse naam van de druif pinot noir is eigenlijk Spätburgunder, maar vanwege de hoge status van Bourgogne, de beroemdste wijn gemaakt van pinot noir, is gekozen voor de Franse aanduiding. Daarnaast zijn ook de flessen nog eens van het bekende Bourguignon-model en siert de Franse lelie het logo.

[Lees meer...]

Geproefd: Domaine Andron 2009

Mijn oordeel over deze fles en dit domein is niet het eerste in Nederland. Vaderlandse beroemdheden als Hubrecht Duijker en de proevers van Perswijn zijn mij al voorgegaan. En ook Robert Parker proefde de wijn al (maar publiceerde nog geen punten). Binnenkort verschijnt een artikel in de Wine Spectator. Dus wat kan ik dan eigenlijk nog toevoegen? Nou, in ieder geval de manier waarop ik kennis maakte met manager Erik Wuite: eerst via Twitter, later op een parkeerterrein achter het wokrestaurant in mijn wijk. Daar op die winderige plek schudde ik de sympathieke Nederlandse wijngaardmanager een hand, en ontving ik een fles Domaine Andron 2009.  Hoe komt een Nederlander nu terecht bij een wijnhuis in de Bordeaux, de meest prestigieuze wijnstreek ter wereld? Gewoon, met ondernemingszin!

[Lees meer...]

Toosten met Franciacorta?

Wijnen van Fratelli Berlucchi geproefd

Oké, kom maar op: wie schenkt er komende zaterdag een andere bubbel dan Champagne? Hoor ik daar Crémant? Cava? Prosecco misschien zelfs? Vast, en ik geloof jullie onmiddellijk! Maar er zullen maar weinig mensen ‘Spumante’ roepen, en al helemaal niemand ‘Franciacorta’. Als Nederlanders al Italiaanse bubbels kennen, is het ‘Prosecco’ of  ‘Asti’. Helemaal vreemd is dat niet: mousserende wijnen uit Asti zijn al zo’n 150 jaar op de markt, en ook Prosecco stamt uit het eind van de 19e eeuw. Veel jonger is Franciacorta, en bovendien spreek je dan ook over heel wat anders dan Prosecco of Spumante uit Asti! Pas in 1961 kwam de eerste mousserende wijn uit het wijngebied Franciacorta, gelegen ten noordwesten van Brescia, op de markt. Grote voorbeeld was niet zozeer Asti in Piedmonte of de heuvels van Valdobiaddene en Conegliano, waar Prosecco vandaan komt, maar Champagne. Een Franciacorta is gemaakt van (bijna) dezelfde druiven als een Champagne (chardonnay, pinot noir en pinot blanc), via dezelfde methode (door middel van tweede gisting in de fles) en moet bovendien aan even strenge eisen voldoen. Het aantal maanden dat een Franciacorta moet rijpen op fles is zelfs langer dan bij Champagne! Bewust wordt een zelfde smaakprofiel en kwaliteit nagestreefd als voor de Franse bubbel, wat tot gevolg heeft dezelfde prijzen en, in ieder geval binnen Italië, dezelfde status. Ook in Nederland betaal je voor een goede fles Franciacorta vergelijkbare prijzen als voor Champagnes van minder bekende (maar daarom niet minder goede) huizen. Probleem is echter dat er erg weinig Franciacorta is: de totale productie bedraagt maar 10 miljoen flessen per jaar, tegen 300 miljoen in de Champagne. En die 10 miljoen drinken de Italianen bovendien graag zelf op.

[Lees meer...]

Zoete Massandra Pinot Gris uit de Krim

De kans om ‘historische’ wijnen te proeven grijp ik meestal met beide handen aan. Toen mijn ouders aankondigden dat ze voor mij uit de Krim een wijn van het huis Massandra hadden meegebracht, was ik dan ook erg in mijn nopjes. Ik schreef al eens eerder over de brochure van Massandra die ze ook voor me meebrachten, en kondigde daarin een vervolg aan als de fles geproefd was. Bij deze dus.

Wie of wat is Massandra?
Massandra is een beroemd wijnhuis op de Krim, gelegen vlakbij Jalta en de Zwarte Zee. Het werd eind 19e eeuw opgericht door prins Golytsin in opdracht van de tsaar. De prins was wijnmaker en besloot dat hij een collectie wijnen wilde maken die hij konden laten rijpen en bewaren in tunnels onder de grond. In 1894 werd aan de bouw begonnen, in 1897 waren de kelders klaar. Al snel werden de wijnen uit de collectie van Massandra aan het Russische hof geschonken en groeide de faam van het huis én de verzameling wijnen die er rijpte. Niet alleen eigen wijnen lagen er namelijk, ook bekende wijnen uit de hele wereld vonden hun weg naar de kelders. Die kelders bestaan uit vier grote ruimtes en achttien gangen die 250 meter de berg in lopen, verspreid over drie verdiepingen. De Massandra Collectie telt in de 21ste eeuw nog altijd circa 1 miljoen flessen en meer dan achtduizend verschillende wijnen.

[Lees meer...]

Vrijmibo bij puklavec & friends

Wijn en marketing, het zijn twee zaken die tegenwoordig onlosmakelijk verbonden zijn. Zonder een goede marketingstrategie kun je het als wijnproducent tegenwoordig wel schudden. Goede wijn op de markt zetten volstaat niet, die wijn moet aangeprezen worden!

Een bedrijf dat dat naar mijn idee op geslaagde wijze doet, is het Sloveense puklavec & friends. De consument merkt  niet direct veel van de marketing, maar zo langzamerhand, bijna sluipenderwijs, dringen de wijnen door op allerlei plekken in Nederland. Even voor de duidelijkheid: de wijnen komen uit Slovenië. Het merk puklavec & friends is echter vooral Nederlands (op dit moment), omdat Tatjana Puklavec en haar Nederlandse man hier wonen. Naast Nederland is ook Engeland afzetmarkt, evenals Slovenië zelf.

[Lees meer...]

Oostenrijkse wijn: de kanjers van Women on Wine (en meer…)

Het thema van de afgelopen European Wine Bloggers Conference was ‘Storytelling’. Op diverse manieren werd daar aandacht aan besteed, onder andere door middel van workshops fotografie, video, gesproken en geschreven woord. Zelf volgde ik de workshop fotografie, maar had mijzelf graag in tweeën gedeeld om ook die van het geschreven woord te volgen. Want het is knap lastig telkens weer een leuk verhaal rondom wijn te vertellen! Vooral over grote proeverijen valt het niet mee. Zitten mijn lezers echt te wachten op een opsomming van al het moois dat ik daar proefde? Hoe kan ik zo’n verslag toch wat spannender, leesbaarder, interessanter maken? Of moet ik er maar helemaal niet meer over vertellen? Gezien de reacties op Twitter, Facebook en off line is dat niet de bedoeling, heb ik de indruk. Vandaag dus weer een poging verslag te doen van zo’n proeverij. Een echte invalshoek heb ik niet, maar ik heb wel een ideetje: ik ga me richten op die ene nieuwe importeur die ik ontdekte, waarvan de wijnen me als geheel zo goed bevielen!

Afgelopen maandag bezocht ik de grote proeverij met Oostenrijkse wijnen, georganiseerd door de Handelsafdeling van de Oostenrijkse Ambassade en de Austrian Wine Board. De proeverij wordt al jaren georganiseerd in het imposante Hotel Huis ter Duin in Noordwijk. Zo’n 25 voornamelijk kleinere importeurs vertegenwoordigden ongeveer 80 producenten; een fors aantal vergeleken met één van de eerste van deze proeverijen in Utrecht, eind jaren negentig. Sinds die tijd heeft de Oostenrijkse wijn een forse vlucht genomen in Nederland, en steeds meer landgenoten beginnen de kwaliteiten van Oostenrijkse wijn te erkennen.

[Lees meer...]

Tsjechische finale: Reisten, Sonberk en Víno Marcinčák

En nog ben ik niet helemaal klaar met Tsjechië. Ik heb het beste voor het laatst bewaard!  De mooie zoete wijnen van Petr Marcinčák en de ambitieuze witte wijnen van Reisten en Sonberk moeten nog aan bod komen.

Marcinčák geldt in Tsjechië als specialist op het gebied van wijnen met restzoet, maar dan van de kwalitatieve soort: ijswijn en vooral strowijn zijn zijn grote liefde. Reisten is een jong en dynamisch wijnbedrijf in Pavlov, gespecialiseerd in droge witte wijnen, waaronder Pinot Blanc. En Sonberk kreeg inmiddels niet alleen bekendheid met zijn moderne bedrijfsgebouwen ontworpen door architect Josef Pleskot, maar ook door zijn Rieslings. Het Engelse tijdschrift Decanter riep de 2008 Grand Cru van Sonberk zelfs uit tot één van de beste Rieslings van Centraal Europa. Alle drie de bedrijven liggen in de wijnregio Mikulov, waarvan het Palava-meer het centrum vormt.

[Lees meer...]

Geproefd: Riesling en meer uit Rheinhessen

Wine at heart. Rheinhessen, Germany’s most dynamic wine region. Zo prijst wijngebied Rheinhessen zich aan, op een dvd die ik onlangs uitgereikt kreeg. Het toeval wil dat er thuis ook nog een forse hoeveelheid wijn uit Rheinhessen te proeven stond, van twee wijnhuizen, Kühling-Gillot en BattenfeldSpanier. Bovendien nam ik deel aan de masterclasses tijdens Riesling en Co., op 19 september jl. Drie maal raden wat de belangrijkste kwaliteitsdruif in Rheinhessen is: Riesling natuurlijk. Tijdens de masterclass van Lars Daniëls MV stond er bovendien een Riesling van Kühling-Gillot, 2009 Riesling Trocken uit Nierstein, op de tafel. Hoogste tijd dus om aan dit alles aandacht te besteden.

[Lees meer...]

Geproefd: Poolse Riesling, Adoria 2010

Gisteren was hij eindelijk aan de beurt, de fles Poolse Riesling die mijn ouders voor ons meenamen. Op het etiket is vermeld Adoria 2010, Riesling, Zachowice, Polska, 10% alcohol.

Kleur: bleekgeel

Geur: citrus, licht tropisch, wat groene ondertonen. Mij deed hij erg aan de Tsjechische Rieslings denken die ik afgelopen dagen proefde.

Smaak: droog, geen restzoet, tikje kaal, veel zuren, weinig fruit, niet in balans; de zuren domineren de wijn. Weinig Riesling-karakter te ontdekken

Totaal oordeel: spannend om een wijn uit Polen te kunnen proeven, maar helaas, we waren niet geboeid. Veel meer is er eigenlijk niet over te zeggen.

[Lees meer...]

Verrassingen uit de Ardèche: wijnen van Salel en Renaud

Ik heb het vast al eerder geschreven, maar wijnontdekkingen zitten in een klein hoekje. Net toen we de avondmarkt van Les Vans wilden verlaten – zo’n ‘authentieke’ markt vol leren armbandjes, verse geitenkazen en ‘hippe’ kleding die je van Franse kust tot kust in de boetieks aantreft – kwamen we langs de stand van Elise Renaud. Deze wat verlegen jonge vrouw stond aan een tafel met een bontgekleurd tafelkleed waarop een reeks wijnen stonden. Nou hadden we al wel het een en ander uit de Ardèche op, maar een heel hoge pet hadden we daar niet van op. Het bezoek aan de cave in Lablachère stond nog levendig in het geheugen: met liters tegelijk werden de jerrycans en bag-in-boxen daar weggedragen. Begrijp me niet verkeerd: daar zit best lekkere wijn tussen, zeker voor de barbecue ter plekke. Maar écht goede wijn, nee, die hadden we niet of nauwelijks gevonden. We waren dan ook niet echt van plan te gaan proeven, maar ach, het was nog een beetje vroeg, en we hadden geen zin de gezelligheid te verlaten. Proeven dus maar weer!

[Lees meer...]